Wat de weg meebracht

In Wat de weg meebracht vertelt een man over zijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Wat begint als een zorgvuldig voorbereide reis, verandert al snel in een confronterende ontmoeting met zichzelf. Onderweg dwingen vermoeidheid, pijn en onzekerheid hem om los te laten wat hij dacht nodig te hebben: controle, zekerheid en het idee van volhouden ten koste van alles. Tegelijkertijd ontvouwt zich een ander verhaal: dat van ontmoeting, kwetsbaarheid en onverwachte verbondenheid. Kleine momenten met medepelgrims krijgen grote betekenis. De aanwezigheid van zijn vrouw Petra vormt een stille, dragende kracht in het geheel. Als blijkt dat hij zijn tocht niet volledig lopend kan volbrengen, verschuift de betekenis van de reis. Niet het bereiken van Santiago is het doel, maar wat er onderweg gebeurt met een mens die leert dat grenzen niet alleen beperken, maar ook richting geven.

José A. Solavera (1960, Murcia, Spanje) kwam als vijfjarige samen met zijn ouders, twee zussen en een broer naar Nederland. Zijn ouders behoorden tot de generatie Spaanse gastarbeiders die hun vertrouwde omgeving achterlieten om elders een nieuw bestaan op te bouwen. De ervaring van vertrek, aanpassing en opnieuw beginnen vormde hem al op jonge leeftijd en loopt als een rode draad door zijn leven. Opgegroeid in een katholiek gezin nam hij waarden als verbondenheid, naastenliefde, dankbaarheid en doorzettingsvermogen mee op zijn verdere levensweg. Gedurende zijn leven ontwikkelde hij een grote belangstelling voor persoonlijke groei, zingeving en de verhalen die mensen met zich meedragen. Solavera woont in Nederland, is echtgenoot, vader en grootvader en gelooft dat iedere mens zijn eigen weg heeft te gaan – een weg die vaak meer meebrengt dan je vooraf kunt vermoeden.